W październiku ubiegłego roku Sejm Rzeczypospolitej Polskiej postanowił ogłosić rok 2022 Rokiem Józefa Wybickiego.

            Józef Rufin Wybicki, którego dwusetną rocznicę śmierci właśnie obchodzimy, należał do najwybitniejszych przedstawicieli polskiego Oświecenia, ale do historii przeszedł głównie jako autor słów polskiego hymnu narodowego.  Urodził się w 1747 roku w Będominie na Kaszubach. W latach sześćdziesiątych XVIII-ego stulecia zaczął być postacią rozpoznawaną za sprawą swojej aktywności literackiej oraz licznych inicjatyw reformatorskich jako działacz polityczny. Jako działacz Komisji Edukacji Narodowej był wielokrotnie wybierany posłem na Sejm, z ramienia którego podjął się pracy nad wprowadzeniem w życie „Zbioru praw sądowych…”  - nowatorskiego kodeksu autorstwa Andrzeja Zamoyskiego. Pisał prace dotyczące reform ekonomicznych i ustrojowych państwa. Jako aktywny działacz na rzecz jego niepodległości dołączył do zwolenników  konfederacji barskiej (1768-1772), a w latach 1788-1792 gorąco popierał idee Sejmu Wielkiego i Konstytucji 3-ego Maja.  Wziął udział w tajnych przygotowaniach do wybuchu Insurekcji Kościuszkowskiej, a po jej upadku, już na emigracji, czynił starania o utworzenie wojska polskiego. Przebywając we Włoszech napisał „Pieśń Legionów Polskich we Włoszech”, która w 1927 roku pod nazwą „Mazurek Dąbrowskiego” stała się polskim hymnem narodowym. Po powrocie do kraju, w okresie Księstwa Warszawskiego i Królestwa Kongresowego, Józef Wybicki pełnił nadal ważne funkcje publiczne. Zmarł w majątku Manieczki 10 marca 1822 roku. Od 1923 r. jego prochy spoczywają w krypcie kościoła na „Poznańskiej Skałce”.  

 

Józef Wybicki na obrazie Marcello Bacciarellego „Nadanie Konstytucji Księstwu Warszawskiemu przez Napoleona

z 1811 r.